: Daarnaast kregen tientallen Joodse bedrijven te maken met de Dienststelle Mühlmann, een organisatie die zich toelegde op het verwerven van kunst voor nazi-Duitsland. De Dienststelle werd geleid door de Oostenrijkse kunst- historicus Kajetan Mühlmann, een persoonlijke vriend van Seyss-Inquart die eerder kunstschatten in Polen had geroofd ten bate van het Derde Rijk. Mühlmann en zijn medewerkers gingen na of er in Joodse kunsthandels belangwekkende objecten aanwezig waren. Grote hoeveelheden kunstwerken werden ‘overgenomen’.Deze voorwerpen zijn doorgesluisd naar naziprominenten en andere afnemers, of verkocht in veilinghuizenin Duitsland en Oostenrijk.De Duitse autoriteiten maakten een zorgvuldige inventarisatie van de Joodse kunsthandels in Nederland. De financiële situatie en overige omstandigheden van elk bedrijf werden in kaart gebracht. Daarna volgde een beslissing over hun toekomst. De meeste ondernemingen zijn geliquideerd. Verschillende andere, vaak meer winstgevende zaken kregen een Duitse of NederlandseVerwalter. Een gedeelte van deze bedrijven werd na verloop van tijd verkocht, soms aan de beheerder zelf, of is alsnog opgeheven. Een beperkt aantal Joodse kunsthandelsmocht ‘Selbstarisierung’ doorvoeren.De aangestelde beheerders waren lang niet allemaal vak- kundig. Het tekort aan ervaren krachten zorgde ervoordat soms één persoon werd aangesteld bij een reeks van bedrijven.
: Een organisatie die van meet af aan actief was bij het opsporen en vergaren van kunst, was de Dienststelle Mühlmann. Dit bureau, waarover in hoofdstuk V meer te lezen is, had tot taak om waardevolle objecten op te sporen en toe te spelen aan Duitse kopers, waaronder vooraanstaande nazi’s. Het bureau onderzocht onder meer of er interessante objecten uit vijandelijk vermogen aanwezig waren bij Nederlandse kunsthandels.
Wikidata
